http://www.pwsz-ns.edu.pl/ip/ Fri, 06 Mar 2015 09:11:37 +0100 FeedCreator 1.7.2 http://www.pwsz-ns.edu.pl/ip/21,363,Nagroda_dla_prof__Wojciecha_Kudyby.htm&lang=1    Profesor Wojciech Kudyba został laureatem w kategorii „Sądecki Autor 2014 r.”             Profesor Wojciech Kudyba jest laureatem Nagrody im. Ks. Prof. Bolesława Kumora w kategorii „Sądecki autor” . Z literaturoznawcą, krytykiem literackim i poetą rozmaimy o jego twórczości i przywiązaniu do miejsc, w tym przypadku Sądecczyzny, i wartości.   Nagroda imienia Ks. Prof. Kumora, wielkiego człowieka kościoła pochodzącego z Sądecczyzny, dla poety, którego twórczość ściśle związana jest z tematem Boga i wartości chrześcijańskich, to zapewne wielkie wyróżnienie? Tak, to wielkie wyróżnienie. Odbieram to jako próbę docenienia pewnego rodzaju więzi. Po pierwsze bardzo czuję się przywiązany do postaci księdza profesora Kumora, ponieważ kiedy studiowałem na KUL-u on miał wtedy wykłady i już był słynnym profesorem. Od czasu do czasu, choć nie studiowałem teologii, to zaglądałem na jego wykłady. Mówił pięknie o rzeczach, o których nie mieliśmy pojęcia. Drugi rodzaj więzi, to więzi z wartościami. Artyści i naukowcy, którzy są bardzo przywiązani do wartości chrześcijańskich, na ogół nie mogą liczyć na nagrody, wiec ta sądecka nagroda jest bardzo wyjątkowa, a to że akurat na mnie spadła, wydaje mi się szczególnie osobliwe. Na pięknej statuetce z Bolesławem Kumorem wyryty jest napis: „Sądecki autor”. Na ile czuje się Pan związany z Sądecczyzną, bo przecież na Pana drodze były inne miejsca jak Lublin czy Warszawa? Najbardziej czuję się sądeczaninem. 25 lat temu osiedliłem się w tym mieście i ono rzeczywiście stało się moim miastem, nie tylko dlatego, że tu urodziły się moje dzieci i że tu pracujemy razem z żoną, ale dlatego, że przez wiele lat angażowałem się w różne sądeckie sprawy. Mocno wrosłem w środowisko literackie i środowisko mediów. Nie bałem się nigdy komentować bieżące wydarzenia, bo my poloniści musimy służyć dobremu słowu i to takiemu, które buduje więzi międzyludzkie, nie słowu destrukcyjnemu. Porozmawiajmy o Pana twórczości. Generacyjnie należy Pan do pokolenia urodzonego w latach sześćdziesiątych. Pokolenia poetów, które miało swoje gwiazdy jak Świetlicki, Podsiadło czy Sendecki, potrafiło się świetnie wypromować, chociażby antologią „Macie swoich poetów”, w której Pana niestety nie ma. To na razie ostatnie rozpoznawalne pokolenie, bo poezja w Polsce trochę przepadła. Jak się Pan odnajduje w tym pokoleniu? Bo są na pewno tam poeci Panu bliscy jak Koehler, Wencel czy Szlosarek... Rzeczywiście przez te lata próbowałem szukać własnego miejsca. Oczywiście jak wielu młodych ludzi, jak to się mówi, mogłem wpisać się w jakąś konfigurację, za jakąś cenę, utratę czegoś co było dla mnie ważne. Ja tego stracić nie chciałem, moje wybory były inne. Blisko mi do tych poetów, o których pan wspomniał, ale na szczęście udało mi się odnaleźć silne środowisko, którego jestem częścią. To środowisko dwumiesięcznika literackiego „Topos”. Tak się składa, że czasopismo to wychodzi w Sopocie, ale w dobie mediów elektronicznych, to nie jest problem. Założyliśmy tam grupę poetycką, obecnie najsilniejszą w Polsce, skupiającą poetów przywiązanych do szeroko rozumianych wartości chrześcijańskich. Jak usytuować Pana poezję, co jest w niej dla Pana najważniejsze? Na mapie literackiej należę do środowiska „Toposu”, które ma swoją tożsamość, nawet opisało samych siebie. W związku z tym też często jestem proszony o tłumaczenie się z tego, co piszę. Co dla mnie jest ważne, bo my w tym środowisku między sobą się często różnimy, w poezji liczą się tak naprawdę trzy rzeczy: świat przyrody i mocno jest to w moich wierszach obecna przyroda południowej Polski, zwłaszcza gór, bez których nie mógłbym pisać. Wiele wierszy powstaje podczas wędrówek. Po drugie więzi międzyludzkie – w moich wierszach jest wiele takich relacji, zwłaszcza ojciec – syn. Zawsze to przeżywałem i w czasie kiedy mój ojciec odchodził, i w czasie kiedy mój syn dorastał – nie wiedziałam, że to takie trudne być ojcem dorastającego syna. Trzeci wymiar to wymiar wartości religijnych, wydaje mi się, że trudno żyć bez odniesienia do Boga. Coś się traci, jeśli ta sfera umiera w człowieku, cały świat się wtedy robi płaski. Mi zależy, żeby świat miał głębie, miał sens i żeby miał coś, co jest po za życiem doczesnym. Pana zainteresowania literaturoznawcze są ściśle związane z problemami, które porusza Pan w poezji... Tak. Najpierw zajmowałem się Norwidem, zanim powstał mój doktorat. Potem długo pracowałem nad twórczością księdza Pasierba. Teraz moja książka profesorska, która powstaje, też ma związek z szeroko rozumianą duchowością. Wydaje mi się, że jesteśmy wezwani – my, którzy czujemy wartości chrześcijańskie – do intensyfikacji wysiłków, aby te wartości nie zniknęły z kultury. To jest od pewnego momentu jakiś mój świadomy wybór. Wspólnota ludzi, którzy zajmują się tego typu wartościami, nie jest taka duża i to do nas należy, żeby je ocalić, mimo niesprzyjających okoliczności, mimo kultury, która próbuje odepchnąć religię po za obszar swojego zainteresowania. Te wartości, o których Pan mówi, i ideały Kościoła to najbardziej konstytutywne wartości dla kultury zachodnioeuropejskiej, a jednak w dzisiejszych czasach są w odwrocie... Kościół żyje wtedy, kiedy żyją ludzie wierzący. Problem Zachodu polega na tym, że coraz trudniej tam o ludzi obdarzonych darem wiary. Już nie mówię o ludziach przywiązanych do tradycji, bo z tym jest jeszcze trudniej, z taką wiarą wyniesioną z domu. Na zachód od Odry są środowiska bardzo, bardzo mniejszościowe, mówiące bardzo cichym głosem. Oczywiście nie są zamknięte, ale otwarte i mają jeszcze szansę odegrania wielkiej roli, ale bardzo tłumione przez kulturę, która je spycha do niszy. Chciałby powrócić do tematu pisania. Jest Pan poetą i krytykiem literackim. Znam kilka takich przypadków, np. Stanisława Beresia, kiedy poeta i badacz literatury w jednym porzuca lirykę, bo zdaje sobie sprawę, że jego poezja nie jest na tyle dobra, żeby „żyć swoim własnym życiem”. Inni jak Jacek Łukasiewicz czy Bronisław Maj starają się łączyć obie te dziedziny. Nie miał Pan czasem takiej świadomości, że trudno to pogodzić? To są bardzo indywidualne sprawy osobowościowe, trudne do ujęcia w jakimś ogólnym wzorcu. Każdy to sobie sam rozwiązuje. Dziś raczej więcej ludzi godzi rolę poety z rolą pracownika uczelni niż dawniej z prostego powodu – dziś z poezji w ogóle nie da się utrzymać. Jest tylko kilku poetów, którzy żyją z pisania wierszy. To wszystko odbywa się za jakąś cenę. Jeśli można godzić bycie poetą z pracą, to zawód wykładowcy daje ku temu możliwości. Oczywiście, ma pan racje, że w pewnym momencie ta świadomość teoretyczna może zabić poetę, ale to trzeba umieć w sobie odgrodzić, co na pewno nie jest łatwe. Mi na razie udaje się to godzić, chociaż jak wielu zaczynałem pisać już w liceum, a studia polonistyczne zahamowały we mnie tę aktywność. Stąd debiutowałem dopiero cztery lata po studiach, musiałem do tego dojrzeć. Po badaniach nad literaturą, tworzeniu jej przychodzi jeszcze trzecia pasja, czyli popularyzacja literatury. Tu chciałbym spytać o Sądeckie Duety Literackie. Jak narodziła się taka koncepcja dyskusji o literaturze – osobliwego pojedynku, przez niektórych określanego jako starcie Don Kichota ( w tej roli Kudyba) z Sancho Pansą (Grzegorzem Rapcią)? Początek był taki, że byłem na stypendium w Niemczech i tam oglądałem wówczas ważny dla Niemców program Kwartet Literacki, prowadzony przez krytyka pochodzenia polskiego Marcelego Reicha-Ranickiego. Kiedy sądecki autor Paweł Szeliga poprosił, żebyśmy zrobili mu spotkanie autorskie w bibliotece, to pomyślałem – sprawdzimy tę formę. Nie mamy kwartetu literackiego, ale możemy zrobić duet. Tak się zaczęło i od razu okazało się, że to jest wymarzona forma, jakbyśmy się dla niej specjalnie urodzili, z tą fizjonomią i sposobem myślenia. Pracowaliśmy wtedy razem z Grzegorzem Rapcia w I Liceum. Przyjaźń przyciąga przeciwieństwa, jesteśmy różni, ale nasza znajomość jest bardzo utrwalona przez te wiele lat. Panie profesorze na koniec zapytam o artystyczne plany na ten rok? Mam jedno wielkie, niezrealizowane marzenie. Od lat zawsze chciałem napisać powieść i to się udało. Wydarzenia na kijowskim Majdanie i sytuacja na Ukrainie tak mnie męczyły, że napisałem powieść zatytułowaną „Nazywam się Majdan”. Jej bohaterem jest Ukrainiec mieszkający w Polsce, który uciekł z Ukrainy. Teraz borykam się z jej wydaniem, bo okazuje się, że wydanie prozy w Polsce jest niesłychanie trudne, kiedy się nie jest celebrytą. Ale może teraz, kiedy otrzymałem tak ważną nagrodę, to może rozmowy z wydawcami będą łatwiejsze? Rozmawiał Janusz Bobrek Źródło: www. sadeczanin.info Mon, 23 Feb 2015 07:05:26 +0100 http://www.pwsz-ns.edu.pl/ip/21,361,Wystawa_studentow_i_wykladowcow_kierunku_Edukacja_artystyczna___.htm&lang=1  W Galerii Biblioteki Miejskiej w Limanowej trwa do połowy lutego wystawa prac wykładowców i studentów Edukacji artystycznej w zakresie sztuk plastycznych. Obecna ekspozycja jest kolejną prezentacją malarstwa, rzeźby, grafiki, rysunku, fotografii multimediów i struktur wizualnych, będącą dialogiem kadry naukowej z młodymi adeptami sztuki. Wystawę otworzyła 23 stycznia dyrektor Biblioteki Miejskiej mgr Joanna Michalik wraz z dr Iwoną Bugajską-Bigos, w obecności mgr. Andrzeja Naściszewskiego oraz studentów, przedstawicieli limanowskich władz i licznie zgromadzonych gości. Dyrektor Biblioteki podkreśliła udaną współpracę z naszą instytucją, zainicjowaną przez dr Iwonę Bugajską-Bigos, która natomiast podkreśliła wagę współpracy z tak szacowną placówką, jaką jest Galeria Biblioteki w Limanowej, posiadającej wierne grono odbiorców sztuki. Dodatkowo, zaznaczony został fakt, że co roku w szeregach Edukacji artystycznej pojawiają się studenci - przedstawiciele Ziemi Limanowskiej. Piękne przestrzenie Galerii, często odwiedzane przez limanowian, stwarzają znakomite warunki do promowania artystycznego kierunku naszej uczelni. Mamy nadzieję, że w następnych latach powstaną nowe edycje artystycznych konfrontacji, które mogą przekształcić się w trwałe, cykliczne wydarzenia artystyczne. W wystawie uczestniczą: prof. Krzysztof Tomalski, prof. Andrzej Szarek, dr hab. Karol Gąsienica-Szostak, dr hab. Marek Szymański, dr Iwona Bugajska-Bigos, mgr Andrzej Naściszewski, mgr Agata Rolka, mgr Magdalena Raczek.                   Thu, 29 Jan 2015 09:57:08 +0100 http://www.pwsz-ns.edu.pl/ip/84,360,Ogloszenia.htm&lang=1 UWAGA! W dniu 5.03.2015 r. zajęcia z dr hab. J. Najbartem i mgr A. Naściszewskim zostają odwołane.   UWAGA! W dniu11.03.2015 r. zajęcia od godz. 14.00 z mgr M. Sułkowską zostają odwołane.     UWAGA! W dniu 4.03.2015 r. zajęcia z mgr B. Życzyńską zostają odwołane.     UWAGA STUDENCI! BARDZO PROSZĘ O ZAPOZNANIE SIĘ ZE ZMIANAMI SAL. ZMIANY DOTYCZĄ ZAJĘĆ: MGR A. JÓZEFÓW; MGR E. KOŁODZIEJCZYK; MGR K. KURZEJA; MGR B. MAJEWSKA.   UWAGA! W dniach 2-6.03.2015 r. zajęcia z mgr B. Kudybą zostają odwołane.       UWAGA! W zakładce Harmonogram znajduje się NOWY HARMONOGRAM. Prosimy o zapoznanie się ze zmianami. Zmiany obowiązują od poniedziałku tj. 23.02.2015 r.      KURS PRZYGOTOWANIA PEDAGOGICZNEGO           Fri, 23 Jan 2015 13:17:25 +0100 http://www.pwsz-ns.edu.pl/ip/21,362,Konkurs_matematyczny.htm&lang=1  Pracownicy Zakładu Edukacji Matematyczno-Przyrodniczej zorganizowali konkurs na najciekawszy referat z zakresu matematyki. Konkurs był adresowany do uczniów gimnazjów oraz szkół ponadgimnazjalnych. Łącznie wpłynęło 19 prac,  a spośród nich jury w składzie dr hab. Zdzisław Pogoda, dr Jacek Szybowski i mgr Bożena Życzyńska wyłoniło następującą grupę finalistów: Gimnazjum 1. Czy zwierzęta znają matematykę? – Autorka Dorota Banaś – ZSS nr 2 im. T. Kościuszki w Limanowej, opiekun Lucyna Abram 2. Matematyka wokół nas - Autorka Weronika Hyc, Gimnazjum im. E. Pawłowskiego w Piątkowej, opiekun Kinga Herzberg 3. Miary dawnej i dziś – Autor Piotr Mamala, ZSS nr 2 im. T. Kościuszki w Limanowej, opiekun Lucyna Abram 4. Czy zwierzęta znają matematykę? – Autorka Aneta Porębska, II Zespół Szkół w Koniuszowej, opiekun Iwona Gągola-Ogorzałek Szkoły ponadgimnazjalne 1. Niedziesiątkowe systemy liczbowe – Autor Daniel Słowik, Technikum Informatyczne w Szczawnicy, opiekun Agnieszka Woźniak 2. Święta z matematyką – Autorka Wiktoria Szewczyk, Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. ks. prof. Józefa Tischnera w Starym Sączu, opiekun Halina Tischner.   Wed, 21 Jan 2015 12:04:31 +0100 http://www.pwsz-ns.edu.pl/ip/21,358,KONKURS_DLA_STUDENTOW_EDUKACJI_ARTYSTYCZNEJ.htm&lang=1  Artystyczna Podróż Hestii to konkurs powołany do życia w 2002 roku zgodnie z ideą Piotra Śliwickiego, prezesa Grupy Ergo Hestia, mecenasa sztuki. Rokrocznie jury składające się z artystów, krytyków, kuratorów, kolekcjonerów wyłania najzdolniejszego studenta ASP, który w nagrodę wyjeżdża na miesięczne stypendium do Nowego Jorku. Przez sześć lat wyłącznym partnerem w projekcie była Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku. W roku 2008 do współpracy dołączyła Hiszpania – firma ubezpieczeniowa DKV Seguros zainaugurowała bliźniaczy konkurs, Grand Tour DKV, na Uniwersytecie w Walencji. Zaowocowało to poszerzeniem puli nagród o stypendia w Gdańsku i Walencji oraz wspólnymi wystawami w obu krajach. W roku 2009 Artystyczna Podróż Hestii swoim zasięgiem objęła wszystkie Akademie Sztuk Pięknych działające na terenie Polski. W listopadzie tego samego roku Ergo Hestia otrzymała za projekt „Artystyczna Podróż Hestii” statuetkę w konkursie „Sztuka cenniejsza niż złoto”, organizowanym przez Fundację Commitment to Europe arts & business oraz Narodowy Bank Polski. Od 2014 roku udział w konkursie mogą wziąć udział studenci III, IV i V roku wszystkich kierunków artystycznych uczelni w Polsce. Nagrody Nagroda Główna „ Rezydencja w Nowym Jorku” oraz wystawa porezydencyjna w Warszawie Zdobywca I miejsca otrzyma nagrodę główną – 1-miesięczną rezydencję w Nowym Jorku. W ramach nagrody Organizator opłaca hotel, bilet lotniczy w obie strony, ubezpieczenie na cały czas trwania podróży, kieszonkowe w wysokości 4.000 USD w przeliczeniu na PLN według kursu NBP z dnia poprzedzającego wypłatę oraz pokrywa koszt wizy. Wystawa prac laureata będąca zwieńczeniem odbytej rezydencji zostanie zorganizowana w ustalonym terminie i miejscu najpóźniej do dnia 15 grudnia 2015r. Wystawa może mieć formułę sprzedażową . Nagroda Specjalna „Rezydencja w Walencji” oraz wystawa porezydencyjna w Warszawie Zdobywca nagrody specjalnej otrzyma 1-miesięczną rezydencję w Walencji. W ramach nagrody Organizator opłaca bilet lotniczy w obie strony, ubezpieczenie na cały czas trwania podróży, kieszonkowe w wysokości 1500 EUR w przeliczeniu na PLN według kursu NBP z dnia poprzedzającego wypłatę. Zakwaterowanie w Walencji zapewnia partner w projekcie, Universidad Politécnica de Valencia. Wystawa prac laureata będąca zwieńczeniem odbytej rezydencji zostanie zorganizowana w ustalonym terminie i miejscu najpóźniej do dnia 15 grudnia 2015r. Wystawa może mieć formułę sprzedażową. Spośród wszystkich zgłoszonych prac jury wybiera 20 finalistów, których prace zostaną pokazane na wystawie finałowej w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, której otwarcie nastąpi 11 maja 2015, Zgłoszenia przyjmujemy drogą on-line do 4 kwietnia 2015. Regulamin konkursu, harmonogram  i formularz zgłoszeniowy znajduje się stronie www.artystycznapodrozhestii.pl Wed, 21 Jan 2015 10:19:57 +0100